تبلیغات
تمام ناتمام من - تو می آیی
تو می آیی

تو می آیی

    از آن سوی بیابانهای تنهایی

به قلب من

                  دوباره می دهی جانی

نگاهم بی تو تاریک و زبانم بی تو خاموش است

دلم در روی رویت

           پریشان و فراموش است

کلامی با تو من دارم

         به پهنای همه دنیا

                 کلامی واضح و پیدا

                         کلامی از دلی شیدا

نمی دانم چگونه با تو من گویم ز غمهایم

                           تو می دانی که تنهایم

در آنوقتی                      که قلبم از ملامت ها و سرسختی

کشد فریاد و صد بیداد

      تو می آیی

             تو می آیی به فریادم

                       از آنسوی بیابانها

تو تنها ناجی مایی

          که می آیی

طلوعی تازه خواهی داشت

                          به قلب خسته تنها

                                    گل امید خواهی کاشت

اگر روزی بسوی خانه باز آیی

          شود شهرم تماشایی

چراغان می کنم شهر و اتاق و کوچه ما را

                      کشم جارو حیاط خانه ما را

                                         تو روشن می کنی با من

                      چراغ نفتی خاکی و سرد و کهنه مارا

چه شهری می شود شهرم                                    اگر روزی تو باز آیی

 و می دانم که می آیی

                     تماشایی

از آنسوی بیابانها

                       به قلب من

               دوباره می دهی جانی


نوشته شده توسط : تنهادر دوشنبه 18 تیر 1386 و ساعت 03:07 ق.ظ نظر ها () || [لینك مطلب]

نوشته های پیشین

خدا کسی است که ...
راز دل
با مرگ زندگی كن و با زندگی بمیر
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
جادو
فوت و فن عشق
ناز نشسته با طرب
یادداشت های گم شده
اگر عشق نبود
اشتباه فرشتگان
از یک دوست دیگر
عهد آدم
از یک دوست
ارزش انسان
پنجره